غضروف مصنوعی بینی چیست؟ انواع، عوارض و تفاوت با غضروف طبیعی

🩺 تأیید علمی و بازبینی تخصصی

این مقاله توسط دکتر بابک حاجی‌براتی (فوق تخصص جراحی پلاستیک و ترمیمی - شماره نظام پزشکی: ۶۲۲۲۹) بررسی و تأیید علمی شده است.

آخرین بازبینی: ۱۴۰۵/۰۸/۲۰ (2026/11/11)

⚠️ مطالب این مقاله صرفاً جهت افزایش آگاهی است و به هیچ عنوان جایگزین توصیه، تشخیص یا درمان مستقیم پزشک نیست.

📞 ۰۹۱۰۷۶۱۳۶۹۷

نمای شماتیک ایمپلنت روی پل بینی در برش جانبی

غضروف مصنوعی بینی نام رایج ایمپلنت‌هایی از جنس سیلیکون، گورتکس (ePTFE) و مدپور (پلی‌اتیلن متخلخل) است که جراح برای بلند کردن پل بینی یا حمایت از بخشی از ساختار آن زیر پوست قرار می‌دهد. این قطعه‌ها پلیمرهایی بدون سلول زنده‌اند و بافت بینی دور یا درون آن‌ها واکنش نشان می‌دهد.

در مرور‌های جراحی، غضروف خود بیمار معمولاً انتخاب نخست است. ایمپلنت وقتی مطرح می‌شود که غضروف کافی در دسترس نیست یا بیمار برش دوم برای برداشت غضروف نمی‌خواهد.

این راهنما مواد و شکل‌های رایج، محل استفاده، عوارض با عدد و منبع، نشانه‌های خطر، دوام، برداشتن ایمپلنت و گزینه‌های جایگزین را توضیح می‌دهد. منبع هر عدد کنار آن آمده است.

پادکست خلاصه مقاله: غضروف مصنوعی بینی: انواع، عوارض و تفاوت با غضروف طبیعی
0:00 / 0:00
مشاهده متن خلاصه

غضروف مصنوعی بینی ایمپلنتی پلیمری است که برای بالا بردن پل بینی یا حمایت از بخشی از آن گذاشته می‌شود. سه ماده‌ی رایج آن سیلیکون، گورتکس و مدپور است. این ایمپلنت‌ها وقتی مطرح می‌شوند که غضروف خود بیمار کافی نباشد، مثلاً بعد از عمل‌های قبلی. هر ماده مشکل خودش را دارد. ایمپلنت بزرگ‌تر نرخ عفونت و بیرون‌زدگی بالاتری دارد. در یک مجموعه، عفونت مدپور حدود یک از هر پنج مورد بود. شرکت سازنده‌ی گورتکس هم از پایان سال دو هزار و شش فروش آن به جراحان پلاستیک را متوقف کرد. نوک بینی بیشتر در معرض نازک شدن و شفاف شدن پوست است. در مرور بیست‌وهفت مطالعه، کل عوارض دو و هفتاد‌وپنج صدم درصد بود. تنگی نفس، درد شدید یا خونریزی که با فشار ملایم قطع نمی‌شود را فوری اطلاع بدهید. عفونت با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود و گاهی به برداشتن ایمپلنت می‌رسد. حدود دو هفته دوری از کار و تجمع لازم است و نتیجه‌ی قابل‌توجه تا یک سال طول می‌کشد.

غضروف مصنوعی بینی دقیقاً چیست؟

غضروف مصنوعی بینی ایمپلنتی پلیمری است که برای افزایش ارتفاع پل بینی یا حمایت از بخشی از آن کار گذاشته می‌شود. مرور سیستماتیک ۲۰۲۲ در مجله‌ی Maxillofacial Plastic and Reconstructive Surgery سه ماده‌ی پرکاربرد را نام می‌برد: ePTFE (گورتکس)، پلی‌اتیلن با چگالی بالا (مدپور) و سیلیکون.

این قطعه‌ها سلول زنده ندارند. در گزارش ۵۸۱ جراحی ترمیمی مجله‌ی Yonsei Medical Journal (۲۰۱۴) دور سیلیکون کپسول فیبروزی و گاه کلسیفیه گزارش شد، در ایمپلنت‌هایی که تا ۲۰ و ۳۰ سال مانده بودند. در گورتکسی که سه سال در بینی مانده بود بافت درون ماده رشد کرده بود و جدا کردن تمیز آن دشوار شد.

ایمپلنت وقتی وارد بحث می‌شود که غضروف خود بیمار کافی نباشد. مرور ۲۰۲۲ مجله‌ی Plastic and Reconstructive Surgery غضروف تیغه‌ی بینی را ماده‌ی استاندارد پیوند می‌داند و می‌نویسد از آنجا که حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد رینوپلاستی‌ها به عمل مجدد می‌رسند، در عمل ترمیمی غضروف تیغه‌ای که پیش‌تر برداشته شده باشد اغلب در دسترس نیست.

غضروف مصنوعی بینی با پروتز صورت چه فرقی دارد؟

پروتز صورت (اپی‌تز) قطعه‌ای سیلیکونی است که روی پوست قرار می‌گیرد و برای کسانی ساخته می‌شود که بخشی از بینی یا همه‌ی آن را به‌علت تومور، ضربه یا ناهنجاری مادرزادی از دست داده‌اند. گزارش‌های توانبخشی (از جمله Journal of Indian Prosthodontic Society، ۲۰۱۶) می‌گویند این پروتز با فرورفتگی‌های طبیعی صورت، چسب پزشکی یا ایمپلنت‌های استخوانی نگه داشته می‌شود و بیمار خودش آن را برمی‌دارد.

ایمپلنت‌های این راهنما زیر پوست جاسازی می‌شوند و جزو جراحی زیبایی یا ترمیمی بینی‌اند.

انواع غضروف مصنوعی بینی: سیلیکون، گورتکس و مدپور

مقایسه ایمپلنت سیلیکونی، گورتکس و مدپور

در بینی سه پلیمر بیش از بقیه به کار رفته‌اند: سیلیکون که در جراحی بینی آسیایی بیشترین سهم را دارد، گورتکس (ePTFE) که بافت می‌تواند درون آن رشد کند، و مدپور (پلی‌اتیلن متخلخل). جدول زیر ویژگی و مشکل شاخص هر کدام را از منابع بالینی کنار هم می‌گذارد.

مادهشکل و کاربرد در منابعرفتار با بافتمشکل شاخصمنبع
سیلیکونقطعه‌ی جامد، پیش‌ساخته یا تراش‌خورده در حین عمل؛ شکل L یا Iکپسول فیبروزی می‌سازد که گاه کلسیفیه می‌شودانحراف، انقباض کپسول، بیرون‌زدگی نوکYonsei Med J ۲۰۱۴؛ Indian J Plast Surg ۲۰۱۳
گورتکس (ePTFE)ورقه یا قطعه‌ی پیش‌ساخته، بیشتر برای پل بینیبافت می‌تواند درون ماده رشد کندعفونت؛ ایمپلنت عفونی معمولاً برداشته می‌شودAm J Rhinol ۲۰۰۶؛ Yonsei Med J ۲۰۱۴
مدپور (پلی‌اتیلن متخلخل)قطعه‌ی متخلخل؛ از دهه‌ی ۱۹۸۰ در دسترسساختار متخلخلبالاترین نرخ عفونت در سری ۶۶۲ نفره‌ی WinklerArch Facial Plast Surg ۲۰۱۲

ایمپلنت سیلیکونی بینی

یک مرور درباره‌ی رینوپلاستی آسیایی سیلیکون را پرکاربردترین ماده‌ی افزایش پل بینی می‌داند و می‌گوید ایمپلنت بزرگ‌تر نرخ عفونت و بیرون‌زدگی بالاتری دارد. در گزارش Yonsei، شایع‌ترین علت جراحی ترمیمی پس از سیلیکون کوتاه شدن بینی به‌علت انقباض کپسول و انحراف آشکار ایمپلنت بود.

گورتکس (ePTFE)

گورتکس بیشتر به شکل ورقه یا قطعه‌ی پیش‌ساخته روی پل بینی به کار رفته است. Godin و همکاران (Archives of Facial Plastic Surgery، ۱۹۹۹) سوراخ‌شدگی تیغه پیش از عمل را مانع کاربرد گورتکس دانستند، چون سه نفر از بیمارانی که ایمپلنتشان به‌علت عفونت برداشته شد، از قبل تیغه‌ی سوراخ داشتند.

تأمین ماده هم پرسش دارد. مرور رینوپلاستی آسیایی می‌نویسد شرکت W. L. Gore فروش ایمپلنت‌های گورتکس به جراحان پلاستیک را از ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶ متوقف کرد و تأمین‌کننده‌ی رسمی جایگزینی وجود نداشت. منشأ ورقه‌ای که در بینی گذاشته می‌شود باید روشن باشد.

مدپور (پلی‌اتیلن متخلخل)

به گفته‌ی Winkler و همکاران (۲۰۱۲) کاربرد مدپور در رینوپلاستی به‌خاطر نگرانی از عفونت و بیرون‌زدگی هنوز بحث‌برانگیز است. در سری ۶۶۲ نفره‌ی آن‌ها عفونت در حدود یک از هر پنج رینوپلاستی با مدپور رخ داد و مؤلفان احتیاط جدی را توصیه کردند.

در گزارش Yonsei فقط ۲۲ مورد از ۵۸۱ جراحی ترمیمی مربوط به مدپور بود. در دو مورد آن، ایمپلنت روی مخاط سمت تیغه بیرون زده بود.

شکل‌های رایج: ایمپلنت L و I

شکل ایمپلنت‌های L و I بینی

ایمپلنت L پل بینی و نوک را با هم افزایش می‌دهد و بخش عمودی آن زیر نوک تا کلوملا می‌رود تا نوک را بالا نگه دارد. منتقدان می‌گویند همین بخش نوک را غیرطبیعی نشان می‌دهد و بیرون‌زدگی را آسان می‌کند، برای همین پیش از جاسازی کوتاهش می‌کنند.

ایمپلنت I بیشتر برای پل بینی است، نسبتاً نرم است و حمایت کمتری از نوک می‌دهد، اما به سمت پایین می‌لغزد. جراح می‌تواند ایمپلنت را هنگام عمل برای هر بینی بتراشد؛ سری ۵۴۸ نفره‌ی Lohsiriwat با ایمپلنت سیلیکونی S شکل سفارشی انجام شد.

غضروف مصنوعی در کدام بخش بینی استفاده می‌شود؟

محل پل بینی، نوک و کلوملا در بینی

ایمپلنت‌ها بیشتر روی پل بینی (دورسوم) می‌نشینند و شکل L تا نوک و کلوملا، یعنی ستون نرم میان دو سوراخ بینی، ادامه می‌یابد. مشکل‌ها بیشتر در نوک متمرکز است: در سری سیلیکونی که یک مرور آسیایی گزارش کرده، ۷۰ درصد بیرون‌زدگی‌ها از نوک و ۳۰ درصد از کلوملای خلفی‌جانبی بود.

کارآزمایی تصادفی بیمارستان شانگهای نهم، عوارض ایمپلنت نوک را چنین فهرست می‌کند: نازک شدن پوست، قرمزی، شفاف شدن پوست، تغییر شکل نوک، بیرون‌زدگی و فشار روی چارچوب غضروفی. مرور ایمپلنت‌های آسیایی هم از اثر تیرک چادر نام می‌برد: وقتی ستون ایمپلنت L به خار بینی یا فک بالا برسد، پوست نوک روی آن کشیده می‌شود و فشار زیاد می‌شود.

برای کم کردن این فشار گاهی روی نوک ایمپلنت غضروف خود بیمار می‌گذارند. مروری که نرخ بیرون‌زدگی نوک را آورد می‌گوید غضروف روی نوک ایمپلنت برجستگی و بالشتک اضافه می‌کند، و کارآزمایی شانگهای سپر غضروف گوش را در انتهای ایمپلنت ePTFE نوک به کار برد و گزارش کرد نرخ عوارض به‌طور چشمگیر بیشتر نشد.

جهت دریافت مشاوره رایگان فرم ذیل را پر کنید.

غضروف مصنوعی بینی بهتر است یا غضروف طبیعی؟

محل برداشت غضروف طبیعی از تیغه بینی، گوش و دنده

در مرور‌های جراحی، غضروف خود بیمار ماده‌ی ترجیحی است، چون زیست‌سازگاری بالا و خطر کم عفونت و بیرون‌زدگی دارد (Plastic and Reconstructive Surgery، ۲۰۱۰). ایمپلنت وقتی مطرح می‌شود که غضروف کافی در دسترس نیست، یا ارزانی، نبود محل برداشت و امکان تراش برای هر ناهنجاری وزن بیشتری پیدا می‌کند (Keyhan و همکاران، ۲۰۲۲).

معیارغضروف خود بیمارایمپلنت مصنوعی
عفونت و بیرون‌زدگیکمتر؛ در سری ۶۶۲ نفره‌ی Winkler همه‌ی موارد عفونت ایمپلنت داشتندبیشتر؛ از ۲٫۷۵ درصد کل عوارض در داده‌های تجمیعی تا حدود یک از پنج برای مدپور
محل برداشتبرش دوم در تیغه، گوش یا دندهندارد
مقدار در دسترستیغه محدود است و در ترمیمی اغلب پیش‌تر برداشته شدهبرای هر ناهنجاری تراش می‌خورد
تغییر شکل با زماندنده: چروک‌خوردگی ۳٫۰۵ درصد، جذب ۱٫۲ درصدسیلیکون: انحراف و انقباض کپسول
هزینهبرداشت دنده زمان جراحی را بیشتر می‌کنددر منابع ارزان‌تر توصیف شده

سه موقعیت را می‌توان از هم جدا کرد.

  • در جراحی اول با غضروف کافی تیغه، غضروف خود بیمار کمترین نرخ عفونت را در مطالعات دارد.
  • در جراحی ترمیمی با تیغه‌ی برداشته‌شده، متاآنالیز ۵۳ مقاله‌ی Journal of Plastic, Reconstructive & Aesthetic Surgery (۲۰۱۸) غضروف دنده را ترجیح می‌دهد و می‌گوید همین ترجیح می‌تواند نرخ عارضه‌ی بالاتر آن را توضیح دهد. Reish و همکاران (۲۰۲۲) در الگوی انتخاب خود ایمپلنت‌های مصنوعی را آخرین گزینه می‌گذارند.
  • بیماری که برش دوم نمی‌خواهد یا غضروف کافی ندارد، ایمپلنت را با پذیرش نرخ عفونت و بیرون‌زدگی بالاتر در نظر می‌گیرد.

منابع غضروف طبیعی: تیغه‌ی بینی، گوش و دنده

تیغه‌ی بینی (سپتوم) به گفته‌ی Reish و همکاران (۲۰۲۲) ماده‌ی استاندارد است، چون دسترسی آسان، قطعه‌ی بزرگ و صاف و عارضه‌ی کم محل برداشت دارد. غضروف گوش (کنکا) منحنی، نرم‌تر و انعطاف‌پذیرتر است و شباهت بافتی به غضروف نوک دارد.

در مرور ۳۷۲ بیمار (Journal of Laryngology & Otology، ۲۰۱۷) عارضه‌ی برداشت گوش کم بود، با احتمال کلوئید و هماتوم. در یک سری ۵۲ نفره اختلال حسی شایع‌ترین یافته‌ی بلندمدت بود (۱۲٫۹ درصد).

غضروف دنده حجم زیاد می‌دهد. متاآنالیز ۲۰ مطالعه و ۱۶۴۸ بیمار (Aesthetic Plastic Surgery، ۲۰۲۳) چروک‌خوردگی ۳٫۰۵ درصد، عفونت ۱٫۴۵ درصد و عارضه‌ی محل برداشت ۱٫۴۷ درصد را گزارش کرد. پنوموتوراکس در داده‌های تجمیعی صفر درصد بود.

غضروف مصنوعی برای چه کسانی مطرح می‌شود و چه کسانی در معرض خطر بیشترند؟

نمودار تصمیم‌گیری بین غضروف خود بیمار و ایمپلنت

ایمپلنت برای کسانی مطرح می‌شود که غضروف کافی خود را ندارند یا برش دوم نمی‌خواهند. خطر در تیغه‌ی سوراخ‌شده، جراحی ترمیمی و ایمپلنت‌های بزرگ بالاتر گزارش شده است. مقدار غضروف باقی‌مانده را معاینه‌ی جراح مشخص می‌کند.

نبود غضروف تیغه معمولاً از سپتوپلاستی یا رینوپلاستی قبلی، ضربه یا مصرف دارو در داخل بینی می‌آید. در سری Winkler هم سابقه‌ی جراحی بینی با استفاده از ماده‌ی مصنوعی همراه بود، چون غضروف تیغه‌ی خود بیمار مصرف شده بود.

موقعیت‌هایی که مطالعات خطر بیشتری برایشان ثبت کرده‌اند:

  • سوراخ‌شدگی تیغه‌ی بینی: Godin و همکاران آن را برای گورتکس ممنوعیت دانستند.
  • جراحی ترمیمی: در سری‌های گورتکس، عفونت منجر به برداشتن پس از عمل دوم بیشتر بود (اعداد در جدول عوارض).
  • ایمپلنت بزرگ: مرور رینوپلاستی آسیایی ایمپلنت بزرگ‌تر را با عفونت و بیرون‌زدگی بیشتر مرتبط می‌داند.

عوارض غضروف مصنوعی بینی چقدر محتمل است؟

نمودار میزان عوارض گزارش‌شده بر حسب جنس ایمپلنت

عوارض در همه‌ی مطالعات ثبت شده و عدد واحدی ندارند. در مرور تجمیعی ۲۷ مطالعه (۳٬۸۰۳ مورد) کل عوارض ۲٫۷۵ درصد بود، اما در یک مجموعه‌ی بالینی عفونت ایمپلنت مدپور به حدود یک از پنج مورد رسید. جدول زیر عددها را با جمعیت و ماده‌ی هر مطالعه نشان می‌دهد.

مطالعهجمعیتمادهیافته
مرور تجمیعی Keyhan و همکاران، ۲۰۲۲۲۷ مطالعه، ۳٬۸۰۳ موردسیلیکون، ePTFE و پلی‌اتیلنکل عوارض ۲٫۷۵ درصد (فاصله‌ی اطمینان ۹۵ درصد: ۱٫۶۱ تا ۴٫۱۷)؛ نرخ عمل ترمیمی ۶٫۴۰ درصد (۳٫۸۴ تا ۹٫۵۷)
Jin و همکاران، ۲۰۰۶۸۵۳ بیمار (۶۵۶ اولیه، ۱۹۷ ثانویه)، پیگیری میانگین ۱۸ ماهگورتکسکل عوارض ۲٫۵ درصد (۲۱ مورد)؛ عفونت ۲٫۱ درصد (۱۸ مورد)
Godin و همکاران، ۱۹۹۹۳۰۹ بیمار، پیگیری میانگین ۴۰٫۴ ماهگورتکسعفونت منجر به برداشتن ۳٫۲ درصد؛ ۵٫۴ درصد در ترمیمی در برابر ۱٫۲ درصد در اولیه
Winkler و همکاران، ۲۰۱۲۶۶۲ رینوپلاستی، ۱۵۱ مورد با ایمپلنتمدپور و گورتکسعفونت مدپور حدود یک از پنج؛ گورتکس به‌تنهایی ۵٫۳ درصد؛ همه‌ی موارد عفونت ایمپلنت داشتند
Lohsiriwat، ۲۰۱۳۵۴۸ بیمار، یک جراح، پیگیری میانگین ۶ ماه (۱ تا ۶۰)سیلیکون S شکل سفارشیکل عوارض ۶٫۵ درصد: انحراف ۴٫۹، بیرون‌زدگی ۰٫۷، هماتوم ۰٫۵، عفونت ۰٫۳ درصد

این ردیف‌ها را نمی‌توان جمع یا میانگین‌گیری کرد. پیگیری از ۶ ماه تا بیش از ۴۰ ماه فرق می‌کند، نزدیک به نیمی از بیماران Godin ترمیمی بودند و Lohsiriwat نتیجه‌ی یک جراح را گزارش کرده است. دامنه‌ی عفونت در جدول از ۰٫۳ تا حدود ۲۰ درصد می‌رسد.

عفونت

عفونت در سری گورتکس Jin شایع‌ترین عارضه بود و نویسندگان نوشتند ایمپلنت عفونی معمولاً باید برداشته شود (American Journal of Rhinology، ۲۰۰۶). نسخه‌ی کره‌ای همان سری (۲۰۰۴) ورم و ترشح چرک از نوک و کلوملا را تصویر کرده است. برگه‌ی بیماران یکی از بیمارستان‌های NHS می‌گوید عفونت درمان‌نشده می‌تواند به غضروف آسیب گسترده بزند و بینی را بدشکل کند.

بیرون‌زدگی ایمپلنت

بیرون‌زدگی یعنی ایمپلنت پوست یا مخاط را سوراخ می‌کند یا از آن می‌گذرد. نرخ آن در سیلیکون بین منابع فرق دارد: ۰٫۷ درصد در سری Lohsiriwat و ۲٫۸ درصد در سری‌ای که یک مرور آسیایی نقل کرده است. محل شایع آن نوک و کلوملاست.

جابه‌جایی، کج‌شدن و انقباض کپسول

در سری Lohsiriwat انحراف ۴٫۹ درصد بود و ۱۵ مورد آن در کمتر از یک ماه پس از عمل دیده شد. مرور رینوپلاستی آسیایی می‌گوید جاسازی زیر پریوست (لایه‌ی روی استخوان) می‌تواند لبه‌ی ایمپلنت را پنهان و خطر انقباض کپسول را کم کند.

نازک‌شدن پوست و دیده‌شدن لبه‌ی ایمپلنت

نازک شدن، قرمزی و شفاف شدن پوست نوک در کارآزمایی شانگهای جزو عوارض ایمپلنت نوک به شمار آمده‌اند. ایمپلنت ePTFE همراه با سپر غضروف گوش در همان کارآزمایی نرخ عوارض را به‌طور چشمگیر بالا نبرد.

نشانه‌هایی که به مراجعه‌ی فوری نیاز دارند

علائم هشدار بعد از کاشت ایمپلنت بینی

درد روبه‌افزایش، ترشح از نوک بینی، تب یا تغییر رنگ و نازک‌شدن پوست روی ایمپلنت دلیل کافی برای اطلاع دادن به جراح در همان روز است. عفونت درمان‌نشده می‌تواند به غضروف آسیب بزند.

  • درد روبه‌افزایش که مسکن آن را کم نمی‌کند، همراه با احساس تب و بی‌حالی (راهنمای بیمار بیمارستان Royal Berkshire، ۲۰۲۴).
  • ترشح از نوک بینی، به‌ویژه زردرنگ یا بدبو (Cleveland Clinic؛ NHS).
  • ورم و خروج چرک از نوک یا ستون میانی بینی (Jin، ۲۰۰۴).
  • پوست نوک که نازک، قرمز یا شفاف می‌شود و لبه‌ی ایمپلنت زیر آن دیده می‌شود.
  • تب، یا درد شدید و تنگی نفس (Cleveland Clinic).

درمان عفونت ایمپلنت با آنتی‌بیوتیک شروع می‌شود و در سری‌های گورتکس اغلب به برداشتن ایمپلنت می‌رسد. اگر جراح در دسترس نباشد، به اورژانس بروید.

غضروف مصنوعی بینی چقدر دوام دارد؟

مدت ثابتی برای همه وجود ندارد، چون بیشتر مطالعات بیماران را ماه‌ها تا چند سال پیگیری کرده‌اند. پیگیری میانگین در سری Lohsiriwat شش ماه، در سری Jin هجده ماه و در سری Godin ۴۰٫۴ ماه بود و طولانی‌ترین پیگیری به ده سال و پنج ماه رسید.

ایمپلنت‌ها می‌توانند دهه‌ها در بینی بمانند: Yonsei Medical Journal (۲۰۱۴) کپسول فیبروزی و گاه کلسیفیه‌ی سیلیکون‌هایی را شرح می‌دهد که تا ۲۰ و ۳۰ سال در بدن مانده بودند. در مقابل، نرخ تجمیعی عمل مجدد برای اصلاح یا برداشتن ایمپلنت در مرور ۲۰۲۲ ۶٫۴۰ درصد بود٫ یعنی بخشی از ایمپلنت‌ها پیش از رسیدن به این دهه‌ها اصلاح یا خارج می‌شوند.

عبارت‌هایی مثل «مادام‌العمر» پشتوانه‌ی بالینی ندارد. دوام هر ایمپلنت با پیگیری منظم و دیدن به‌موقع نشانه‌های بخش قبل سنجیده می‌شود.

اگر لازم شود، ایمپلنت بینی چگونه برداشته می‌شود؟

برداشتن به جنس ایمپلنت و مدت ماندن آن در بینی بستگی دارد. ایمپلنتی که بافت درون آن رشد کرده، مثل گورتکسی که سه سال مانده بود، ممکن است تمیز جدا نشود؛ سیلیکون در کپسولی قرار دارد که با سال‌ها می‌تواند کلسیفیه شود (Yonsei Medical Journal، ۲۰۱۴).

در سری‌های گورتکس، عفونت معمولاً به برداشتن می‌انجامد؛ در سری Godin ده ایمپلنت عفونی برداشته شد. داده‌های موجود برداشتن را در بخشی از موارد دشوار نشان می‌دهند، و درباره‌ی دشواری برداشتن مدپور در منابعی که برای این راهنما بررسی شد عدد قابل استنادی پیدا نشد.

پس از رفع عارضه، در سری Lohsiriwat عمل مجدد افزایش پل بینی ۳ تا ۶ ماه بعد انجام شد.

مراحل جراحی و دوران ریکاوری با غضروف مصنوعی

جدول زمانی بهبودی پس از عمل

در روش بسته‌ای که در سری ۵۴۸ نفره‌ی Lohsiriwat (۲۰۱۳) شرح داده شد، جراح ایمپلنت را هنگام عمل می‌تراشد، حفره‌ای از برش لبه‌ی سوراخ‌های بینی باز می‌کند و پیش از بستن، کشش پوست روی ایمپلنت را تنظیم می‌کند. این توالی یک نمونه‌ی منتشرشده است و روش هر جراح می‌تواند فرق کند.

در همان سری، چسب نواری کوچکی روی پل بینی گذاشته شد و روز سوم برداشته شد.

برای دوران بهبود، برگه‌های بیمار NHS درباره‌ی جراحی تیغه و بینی این بازه‌ها را می‌دهند: دو هفته دوری از کار و از تجمع آدم‌ها برای پیشگیری از سرماخوردگی، دو هفته پرهیز از فعالیت سنگین، حمام داغ و خم شدن، سه هفته پرهیز از ورزش، و دو هفته خوابیدن با سر بالا روی دو یا سه بالش. بی‌حسی نوک بینی شایع است و معمولاً طی حدود سه ماه کم می‌شود. Cleveland Clinic می‌گوید دیدن نتیجه‌ی قابل‌توجه تا یک سال طول می‌کشد.

در روزهای اول، تنگی نفس، درد شدید یا خونریزی که با فشار ملایم روی بخش نرم بینی قطع نمی‌شود نشانه‌ی اطلاع‌دادن فوری است (Cleveland Clinic؛ NHS).

هزینه‌ی غضروف مصنوعی بینی در ایران

نوع جراحی یا پیوندهزینه تقریبی سال 1405 (تومان)
جراحی بینی اولیه با نیاز به تقویت غضروف۸۰ تا ۱۵۰ میلیون
جراحی بینی ترمیمی بدون پیوند گسترده۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیون
جراحی ترمیمی با بازسازی گسترده غضروف۱۲۰ تا ۲۵۰ میلیون
استفاده از غضروف طبیعی گوشوابسته به هزینه جراحی
استفاده از غضروف طبیعی دندهوابسته به هزینه جراحی
ایمپلنت یا غضروف مصنوعیقیمت مستقل و ثابتی ندارد

جهت دریافت مشاوره رایگان فرم ذیل را پر کنید.

هزینه‌ی نهایی غضروف مصنوعی بینی به چه عواملی بستگی دارد؟

هزینه دقیق به جنس و برند ایمپلنت، منشأ و روش تأمین آن، اولین یا ترمیمی بودن عمل و نیاز به غضروف از جای دیگر بستگی دارد. در منابع پزشکی رقم ثابت و به‌روزی وجود ندارد و این راهنما قیمت نمی‌دهد.

  • جنس و برند: مرور‌ها ایمپلنت را ارزان‌تر از پیوند توصیف می‌کنند، ولی غضروف اهدایی خرید ماده را اضافه می‌کند و دسترسی به آن محدود است (Plastic and Aesthetic Research، ۲۰۱۹).
  • منشأ و تأمین: عرضه‌ی گورتکس برای جراحان پلاستیک از ۲۰۰۶ متوقف شد، پس هزینه‌ی ورقه‌ی ePTFE به سازنده و مسیر تأمین آن بستگی دارد.
  • اولین یا ترمیمی بودن: در ترمیمی، غضروف تیغه اغلب مصرف شده و برداشت غضروف دنده برش و زمان جراحی اضافه می‌کند.
  • احتمال عمل دوم: با نرخ تجمیعی ۶٫۴۰ درصد برای عمل ترمیمی و عفونت‌هایی که به برداشتن می‌رسند، هزینه‌ی کل ایمپلنت احتمال عمل دوم را هم در بر می‌گیرد.

پیش از تصمیم از جراح چه بپرسید؟

ده پرسش زیر انتخاب ماده، برند و منشأ ایمپلنت و برنامه‌ی پیگیری را روشن می‌کند:

  1. جنس دقیق، برند و کشور سازنده‌ی ایمپلنت چیست و سند منشأ آن در دسترس است؟
  2. ایمپلنت شکل L، I یا تراش‌خورده‌ی سفارشی است و تا کجای نوک ادامه دارد؟
  3. چرا از غضروف خودم استفاده نمی‌شود و چه مقدار غضروف تیغه باقی مانده است؟
  4. نوک با غضروف خودم پوشانده می‌شود؟
  5. ایمپلنت در کدام لایه جاسازی می‌شود؟
  6. سفتی ایمپلنت نوک چقدر است؟
  7. نرخ عفونت و بیرون‌زدگی در سری عمل‌های خود جراح با همین ماده چقدر بوده است؟
  8. اگر عفونت شد، برنامه‌ی برداشتن و زمان جراحی بعدی چیست؟
  9. هزینه‌ی برداشتن یا تعویض ایمپلنت چقدر است و چه کسی آن را می‌پردازد؟
  10. پیگیری بعد از عمل در چه فاصله‌هایی انجام می‌شود و شناسه‌ی ایمپلنت در پرونده ثبت می‌شود؟

غضروف مهندسی‌بافتی و چاپ سه‌بعدی: آیا جایگزین ایمپلنت‌های امروز می‌شود؟

مرور منتشرشده در Annals of Medicine and Surgery (۱۲ آذر ۱۴۰۴، ۳ دسامبر ۲۰۲۵) می‌نویسد بیشتر شواهد پیش‌بالینی است و داده‌ی بالینی درباره‌ی ایمپلنت‌های غضروف هوشمند بینی به سری‌های کوچک محدود است. غضروف ساخته‌شده در آزمایشگاه هنوز خدمت معمول جراحی بینی نیست.

همان مرور برای ورود به عمل‌های روزمره آزمون‌های استاندارد، چارچوب‌های قانونی روشن، ثبت‌های چندمرکزی و کارآزمایی‌های تصادفی در برابر غضروف خود بیمار و مواد مصنوعی را لازم می‌داند.

پرسش های متداول

آیا سیگار و کوکائین خطر عفونت ایمپلنت بینی را بالا می‌برند؟

راهنمای Mayo Clinic برای رینوپلاستی ترک سیگار و ویپ را توصیه می‌کند، چون بهبودی را کند می‌کند و می‌تواند به مرگ بافت و عفونت برسد. در سری ۶۶۲ نفره‌ی Winkler (۲۰۱۲) اما مصرف فعلی تنباکو و سابقه‌ی کوکائین در تحلیل دومتغیره با عفونت ارتباط نشان ندادند. از هفت بیمار با سابقه‌ی کوکائین، شش نفر از قبل سوراخ‌شدگی تیغه داشتند و برای پل بینی‌شان ePTFE به کار رفته بود.

آیا ضخامت پوست در انتخاب ایمپلنت اهمیت دارد؟

بله. مرور ایمپلنت‌های آسیایی ضخامت پوست را در کنار میزان برجستگی نوک، سفتی ایمپلنت، آزادسازی بافت اطراف نوک و حرکت بلندمدت ناحیه جزو عواملی می‌داند که تعیین می‌کنند فشار ستون ایمپلنت L به آسیب پوست می‌انجامد یا نه. کارآزمایی شانگهای هم پوست لبول بینی آسیایی را ضخیم و پرچربی توصیف می‌کند.

سفتی ایمپلنت برای نوک بینی چه اهمیتی دارد؟

مرور ایمپلنت‌های آسیایی سیلیکون را از نظر سفتی به نرم، متوسط و سفت تقسیم می‌کند و می‌نویسد به‌علت خطر بیرون‌زدگی در نوک، ایمپلنت باید به‌اندازه‌ی کافی نرم باشد.

غضروف اهدایی بینی چقدر ایمن است؟

Reish و همکاران (۲۰۲۲) می‌نویسند پردازش جدید، غضروف دنده‌ی تازه‌ی اهداکننده را گزینه‌ای قابل‌استفاده و نسبتاً مقرون‌به‌صرفه کرده است، در حالی که ده سال پیش تنها گزینه‌ی اهدایی دنده‌ی پرتودیده بود. مروری درباره‌ی پیوندها در رینوپلاستی اولیه و ترمیمی غضروف اهدایی را در موقعیت‌هایی مثل جراحی ترمیمی به اندازه‌ی غضروف خود بیمار ایمن و مؤثر می‌داند، بدون محل برداشت. مرور Plastic and Aesthetic Research (۲۰۱۹) اما درباره‌ی جذب و چروک‌خوردگی گزارش‌های ضدونقیض و محدودیت دسترسی و هزینه‌ی خرید ماده را یادآور می‌شود.

رفرنس معتبر

بنر تبلیغ کلینیک زیبایی ملل

کلینیک تخصصی زیبایی ملل زیر نظر دکتر بابک حاجی براتی

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


به بالا بروید